​De Olympische winterspelen werden geopend met een speech van Kristy Coventry. Zij was oud winnaar van 2004, zwemster en nu Zimbabwaanse politicus. Er waren ruim 3500 atleten uit 93 landen.
Kristy Coventry heeft zich er hard voor gemaakt dat de sport niet vervuld wordt door de politiek. Zij riep de sporters op tot eenheid, ondanks alle politieke vijandigheid die er soms tussen hun landen kan zijn. Ze riep de sporters op om te laten zien hoe je elkaars concurrent kan zijn, maar toch vriendschappen hoog kan houden. Allemaal onderdeel van één harmonieus geheel dat daarmee aan de wereld een boodschap geeft.
De boodschap dat het kan. Een harmonieus samenspel, waar mensen elkaar helpen; waar je meeleeft met de ander wanneer die heeft verloren, ook al ben je trots op jezelf of op je land als je gewonnen hebt.
Want waar zouden de spelen zijn als er geen verliezers waren? Dan waren er ook geen winnaars. Juist zij die winnen moeten de verliezers grote eer bewijzen, want die doen het toch maar.
Van de ruim 3500 deelnemende sporters is er maar een klein percentage dat een medaille wint. Het overgrote deel is verliezer. En wie vandaag de geweldige winnaar is kan morgen een verliezer zijn omdat er net iets tegenzit.

Ik moest daaraan denken bij het lezen van de woorden van Jezus. Jullie zijn het zout der aarde, maar als het zout zich niet meer als zout gedraagt en daardoor de smaak verliest dan heeft het geen enkel nut meer. Het kan niet meer opnieuw zout gemaakt worden.
Jullie zijn het licht van de wereld. Licht moet je duidelijk zichtbaar maken.
Bewaar de harmonie. Ga elkaar alsjeblieft niet de maat nemen over wie op de beste manier het zout van de aarde is. Ga elkaar niet bevechten over wie het beste licht geeft. Ga elkaar niet de maat nemen over op welke manier je smaak geeft als zout zijnde. Want zout kan op heel veel manieren gebruikt worden en zinvol zijn. In heel veel gerechten en in heel veel manieren van eten bereiden.

Zout is nodig voor het leven. Er is weinig van nodig maar cruciaal voor het voortbestaan van de mensheid.

Zonder licht kunnen we niet. God zelf geeft het licht in Zijn schepping met het licht van de zon, maar mensen hebben sinds ze vuur hebben gebruikt ook zelf de duisternis verlicht met licht dat ze zelf maakten. Met zo’n licht kan je de weg vinden in het donker, kan je de ander ontmoeten in het duister van de nacht.
Samen je scharen om het licht van een vuur in de duisternis geeft saamhorigheid, geeft een gevoel van verbondenheid. Je hoort bij elkaar omdat je het licht deelt. “Zorg op die manier voor elkaar en voor de wereld die van God niets weet”, lijkt Jezus te vragen.

Misschien zijn we, vanwege het gegeven dat er steeds minder gelovigen lijken te zijn, maatschappelijk gezien wel de verliezers. Sneue Christenen. Als de grote massa die geen medailles krijgt. Niet wereldberoemd, zonder macht en zonder sterrenstatus.

Juist niet, maar in Gods ogen wel de getuigen die nodig zijn om het zout te zijn dat de maatschappij smaak geeft. Niet de belangrijkste wereldbewoners, maar als Gods getuigen wel de smaakmakers van Gods toekomst.
Het licht dat het Licht van Christus weerspiegelt. De niet genoemde, onbekende navolgers van Jezus die juist daardoor laten zien wat van waarde is om deze wereld bewoonbaar en medemenselijk te maken.
Degenen die de harmonie bevorderen en niet afbreken omwille van eigen roem en eer.
Het moet kunnen, want Jezus gelooft erin.