Wat is dat eigenlijk, ‘trots’?

Trots is soms een heel fijn gevoel, een gevoel van Yessss!
Denk aan situaties die bijzonder zijn, zoals na hard zwoegen je schooldiploma halen of je zwemdiploma. Je hebt er keihard voor moeten knokken en je twijfelde heel erg of het wel zou gaan lukken. Het gevoel dat je dan krijgt als het wél is gelukt, het gevoel dat je een enorme boost geeft, dat is (terechte) trots!

Maar dat geldt ook in verhoudingen tussen mensen onderling. Jij hebt een manier gevonden om een oude vete bij te leggen, tussen anderen of tussen jezelf en iemand anders. Mag je daar dan ook trots op zijn? Ja hoor, dat mag je zeker. Lukt dat altijd? Helaas niet. Soms is de pijn té diep en lukt het nog niet. Maar blijf hopen dat ooit de dag komt dat het wél lukt, dan kun je daar op dat moment ook trots op zijn.

Trots zijn is ook: zien dat je kinderen erin geslaagd zijn om een lange, moeilijke weg met veel tegenwind te bewandelen, waarbij ze soms twijfelden of het allemaal wel de moeite waard was om die specifieke lastige – en met hindernissen bezaaide – weg af te lopen. En er waren van jouw kant slechts kleine duwtjes en stukjes gereedschap nodig om de weg schoon te krijgen.

En hoe weet je dan dat het goed is gekomen? Nou, dan is er tóch die bruiloft, is er tóch dat prachtige feest van geloften, gaan ze allemaal netjes gekleed en vol goede moed en levensvreugde dat bijzondere feest vieren en vooral met elkaar delen en beleven. Waarbij de onderlinge banden verder groeien. En er op hetzelfde moment ook aandacht is voor dierbaren die niet meer onder ons zijn, maar op wie we ook trots waren.

 Maar trots heeft twee kanten, niet alleen een positieve, maar ook een negatieve. Trots zijn in de negatieve betekenis is niet oké. Het gevoel dat je meer bent dan of verheven bent over de ander... dat is negatief, of beter gezegd dat is arrogantie ten top. De scheidslijn kan heel dun zijn en vervagen door externe factoren. De kunst is om dan aan de juiste kant van ‘trots zijn’ te blijven.

Hoe dat moet, dat is ons al voorgedaan. Bijna 2000 jaar geleden was er iemand die dat liet zien in woord en daad. Hij bekommerde zich om de ander en plaatste hen nimmer boven zichzelf. Soms ben ik er wel eens jaloers op, want ik weet dat ik als mens daar soms in faal en mezelf erop betrap dat een stukje van mijn ‘trots’ wellicht een zwart randje heeft.

Maar ik blijf wel bidden om de kracht en de wijsheid om mijn trots nooit te laten veranderen naar iets negatiefs. Ik wens je vele mooie momenten toe waarop je oprecht trots mag zijn.